Uchwała Nr ZO/020/25u  z dnia 5 lutego 2025 roku Zespołu Odwoławczego w sprawie rozpatrzenia odwołania  od uchwały z dnia 30 października 2024 roku  Nr ZO/121/24u

Zespół Odwoławczy Komisji Etyki Reklamy działającej przy Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy w składzie:

 

• Beata Dziwulska – członkini
• Maciej Korobacz – członek
• Rafał Wiewiórski – przewodniczący

 

na posiedzeniu w dniu 5 lutego 2025 roku, po rozpatrzeniu odwołania od uchwały z dnia 30 października 2024 roku o sygnaturze ZO/121/24u (dalej także: „Uchwała”) w sprawie skargi o sygn. akt KER/013/24, złożonego na podstawie pkt 58 Regulaminu Rozpatrywania Skarg przez Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie w sprawie promocji sieci sklepów Biedronka jako najtańszych oraz tańszych niż Lidl,

 

postanawia

 

odwołanie uwzględnić w całości.

 

Uzasadnienie

 

W skardze skierowanej do Komisji Etyki Reklamy (dalej także: „KER”) konsument (dalej także: „Skarżący”) wskazał, że Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie (dalej także: „Skarżona”) stosowała reklamę wprowadzającą w błąd.

 

Zgodnie ze skargą:

 

Zgłaszam do Państwa skargę na skandaliczne i wprowadzające w błąd hasło reklamowe, które widnieje na paragonach ze sklepów Biedronka.

Jako załącznik dołączam paragon z dnia 17.02.2024 r., na którym znajduje się wspomniane hasło reklamowe. Uważam, że jest ono niezgodne z prawdą i wpływa na wybory konsumentów, ponieważ:
Hasło reklamowe sugeruje, że Biedronka utrzymuje najniższe ceny od 2002 roku, co nie jest prawdą, ponieważ ceny się zmieniają oraz Istnieją wiarygodne źródła badań koszyka zakupowego, np. ASM Sales Force Agency, które wskazują, że Biedronka nie była zawsze najtańszym sklepem w Polsce, a czasami była droższa niż konkurencyjne sieci, np. Lidl. Ponadto w zależności od metodologii badania można uzyskać różne wyniki.

Tym samym uważam, że Biedronka nadużywa zaufania konsumentów, wprowadza ich w błąd i w nieuczciwy sposób wpływa na ich decyzje zakupowe. Prawdopodobnie stanowi to nieuczciwą konkurencję wobec innych podmiotów rynkowych, które oferują podobne lub lepsze towary w cenach niższych lub porównywalnych.

 

Przekaz został zakwalifikowany jako potencjalnie naruszający zasady etyki reklamy w zakresie wskazanym w art. 8, art. 10 ust. 1 lit. b, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 lit. a – c Kodeksu Etyki Reklamy.

Art. 8

Reklama nie może nadużywać zaufania odbiorcy, ani też wykorzystywać jego braku doświadczenia lub wiedzy.

 

Art. 10

1.Ponadto reklamy nie mogą wprowadzać w błąd jej odbiorców, w szczególności w odniesieniu do:

(…)

1. b) wartości produktu i jego rzeczywistej ceny oraz warunków płatności, w szczególności takich jak sprzedaż ratalna, leasing, sprzedaż na kredyt, sprzedaż okazyjna;

(…)

2. Użyte w reklamie dane oraz nieobjęte tym pojęciem w rozumieniu Kodeksu terminy naukowe, cytaty z publikacji technicznych lub naukowych muszą wskazywać źródło oraz nie mogą być używane w sposób wprowadzający w błąd. Dane muszą być prezentowane w sposób poprawny metodologicznie. Prezentacja danych statystycznych musi w szczególności uwzględniać reguły wnioskowania statystycznego, w tym zjawiska błędu statystycznego.

 

Art. 11

1. Reklama porównawcza nie jest sprzeczna z dobrymi obyczajami, jeżeli łącznie spełnia następujące przesłanki:
   a) nie jest reklamą wprowadzającą w błąd;
2. b) w sposób rzetelny i dający się zweryfikować na podstawie obiektywnych kryteriów porównuje towary lub usługi zaspokajające te same potrzeby lub przeznaczone do tego samego celu;
3. c) w sposób obiektywny porównuje jedną lub kilka istotnych, charakterystycznych, sprawdzalnych i typowych cech tych towarów i usług, do których może należeć także cena;

(…)

 

Skarżona w odpowiedzi na zawiadomienie Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy przedstawiła stanowisko w sprawie w piśmie z dnia 20 września 2024 r.

 

Skarżona wskazała, że przedmiotowa skarga nie powinna podlegać rozpatrzeniu przez Komisję Etyki Reklamy, z uwagi na to że dotyczy bezpośrednich konkurentów, a jednocześnie członków Rady Reklamy. Skarżona wykazała wątpliwość co do obiektywizmu uchwały i wniosła o odstąpienie od merytorycznego rozpatrywania skargi przez KER.

 

W sytuacji nieodstąpienia od orzekania, Skarżona wniosła o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Skarżona wskazała, iż zarzut sformułowany w treści skargi jest ogólnikowy i nie wskazuje, w jaki sposób konkretnie działania spółki miałyby naruszać przepisy Kodeksu Etyki Reklamy.

 

Przedmiotowa reklama nie narusza art. 8 Kodeksu Etyki Reklamy. Przekaz nie nadużywa zaufania odbiorcy, nie wykorzystuje braku doświadczenia czy wiedzy. Skarżący, w ocenie Skarżonej, opiera się na nadinterpretacji i odczytuje ją w sposób, który jest nie do pogodzenia z modelem przeciętnego konsumenta.

 

Odniesienie do modelu przeciętnego konsumenta Skarżona poparła orzecznictwem Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2009 r. V CSK 102/09 oraz 23 października 2019r. I NSK 66/18, a także stanowiskiem doktryny.

 

Wbrew twierdzeniom Skarżącego, przeciętny konsument, zdaniem Skarżonej, nie odczytuje rzeczonych treści w sposób wskazany w skardze. Modelowy, przeciętny konsument rozumie przedmiotową reklamę w ten sposób, że ogólny poziom cen w sklepach Biedronka, na przestrzeni kolejnych lat był niższy niż ogólny poziom cen w sklepach Lidl oraz że Biedronka w ogólnym rozrachunku jest tańsza od innych sklepów.

 

Przedmiotowa reklama nie narusza art. 10 ust. 1 lit. b oraz art. 10 ust. 2 Kodeksu Etyki Reklamy. Reklama nie wprowadza, zdaniem Skarżonej, w błąd co do wartości produktu i jego rzeczywistej ceny oraz warunków płatności. Hasło użyte w reklamie stanowi jedynie ogólną informację, która powinna być odczytana w taki sposób, iż w sklepach Biedronka na przestrzeni lat ceny były ogólnie niższe niż odpowiadające im ceny w sklepach Lidl oraz że są ogólnie niższe niż w innych sklepach.

 

Jednocześnie Skarżona wskazała, że kwestionowane hasło jest prawdziwe i dysponuje szeregiem danych i badań, które potwierdzają fakt, że sklepy Biedronka są ogólnie tańsze od innych sklepów, a także ogólnie tańsze od sklepów Lidl, były takie na przestrzeni lat, a nadto potwierdzają to sami konsumenci. Skarżona przedstawiła przykładowe badania (przeprowadzone przez Nielsen IQ oraz PRM Market Intelligence), wskazujące na postrzeganie obu sieci co do ich polityki cenowej przez respondentów, potwierdzające, że Skarżona Spółka jest liderem rankingu.

 

Dodatkowo skarga dotyczy przekazu zamieszczonego na taśmie paragonowej, co, zdaniem Skarżonej, nie może zostać odczytane jako reklama, a tym bardziej reklama wprowadzająca w błąd, gdyż konsument nie podejmuje decyzji zakupowych po zrobieniu zakupów, lecz wcześniej.

 

Celem reklamy jest sformułowanie krótkiego przekazu marketingowego, który nie pozwala na rozbudowane uzasadnienie i przedkładanie dowodów. Przekaz marketingowy zawarty w przedmiotowej reklamie jest jednak łatwo weryfikowalny i sprawdzalny dla każdego konsumenta dokonującego zakupów.

 

 

Przedmiotowa reklama spełnia przesłanki wskazane w art. 11 ust. 1 lit. a-c Kodeksu Etyki Reklamy i nie jest sprzeczna z dobrymi obyczajami.

 

Przedmiotowa reklama w sposób rzetelny i weryfikowalny na podstawie obiektywnych kryteriów porównuje towary lub usługi zaspokajające te same potrzeby lub przeznaczone do tego samego celu, a także w sposób obiektywny porównuje jedną lub kilka istotnych, charakterystycznych, sprawdzalnych i typowych cech tych towarów i usług, do których może należeć także cena.

 

Reklama należy do kategorii superlatywnych, charakteryzujących się przesadą i przejaskrawieniem. Twierdzenia są jednak poparte badaniami niezależnych podmiotów trzecich. Dodatkowo, każdy uczestnik obrotu handlowego jest w stanie zweryfikować użyte w reklamie hasła, robiąc codzienne zakupy.

 

Na posiedzeniu w dniu 9 października 2024 r. przedstawicielka Skarżonej poparła przedstawione stanowisko. Na postawie pkt 44 Regulaminu Rozpatrywania Skarg decyzją Przewodniczącego Zespołu Orzekającego posiedzenie zostało zawieszone uwagi na potrzebę analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

 

W skierowanym do KER piśmie Skarżonej z dnia 10 października 2024 r. Skarżona podtrzymała stanowisko, iż przedmiotowa skarga nie powinna podlegać rozpatrzeniu przez Komisję Etyki Reklamy.

 

Skarżona zarzuciła Zespołowi Orzekającemu brak oparcia o rzetelną analizę konkretnej sytuacji oraz podnoszenie szeregu ogólnych argumentów, które, w jej ocenie, nie znajdują odzwierciedlenia w stanie faktycznym.

 

W ocenie Skarżonej KER nie powinien rozpatrywać spraw, w których stronami są członkowie Komisji Etyki Reklamy, ponieważ rodzi to ,,wątpliwości co do obiektywizmu uchwały, która miałaby zostać podjęta”.

 

Rzeczona sprawa jest zdaniem Spółki wyjątkowa, a ewentualne negatywne stanowisko wydane przez KER może potencjalnie posłużyć jako materiał do dalszych kampanii reklamowych, stanowić temat wywiadów przedstawicieli konkurencji czy artykułów prasowych, co może deprecjonować Skarżoną i wprowadzać opinię publiczną w błąd.

 

KER jest organem postronnym, nieposiadającym kompetencji niezawisłego sądu czy organu administracji – jest stowarzyszeniem, które poza wydaniem opinii w formie uchwały nie może nałożyć na przedsiębiorcę obowiązków ani kar. Natomiast w opinii publicznej może pojawiać się przekłamanie, że jest to organ tożsamy z sądem, którego uchwały posiadają moc prawną.

 

Zdaniem Skarżonej komunikat zawarty na paragonie nie może być co do zasady kwalifikowany jako reklama, a tym bardziej jako reklama wprowadzająca w błąd. Konsument nie podejmuje bowiem decyzji zakupowych po zrobieniu zakupów, lecz wcześniej. O tym, czy przekaz stanowi reklamę, czy jest jedynie informacją, nie stanowi miejsce zamieszczenia reklamy. Komunikat powinien być każdorazowo oceniany przez pryzmat okoliczności danej sprawy. Zdaniem Skarżonej komunikat na paragonie ma charakter wyłącznie informacyjny, ponieważ brakuje w nim perswazji i zachęty do zakupu produktu. Nie można go również utożsamiać z voucherami promocyjnymi wydawanymi klientom na kolejne zakupy.

 

Na posiedzeniu w dniu 30 października 2024 r. w obecności przedstawicielki Skarżonej ZO podjął uchwałę w sprawie.

 

Uchwałą z dnia 30 października 2024 roku Zespół Orzekający (dalej także: „ZO”) uznał, że skarżony przekaz nie narusza zasad etyki wyrażonych w Kodeksie Etyki Reklamy.

 

Zespół Orzekający ustalił, że z przedstawionego przez Skarżącego w skardze KER 013/24 materiału dowodowego wynika, że Skarżona, na paragonie wydawanym przy zakupie produktów w sieci sklepów Biedronka, zamieszczała przekaz:

 

,,JESTEŚMY NAJTAŃSI

OD 2002 ROKU

BIEDRONKA TAŃSZA NIŻ LIDL

TERAZ AŻ 360 PRODUKTÓW TANIEJ. PROMOCJA TRWA OD 1.02 DO 29.02 2024 R.”.

 

Zespół Orzekający podkreślił, że przekaz zamieszczony na paragonie, będący przedmiotem postępowania, stanowi reklamę w rozumieniu Kodeksu Etyki Reklamy.

 

Zespół Orzekający powołał się na definicję przeciętnego konsumenta, z którego perspektywy dokonana została ocena skarżonego przekazu.

 

ZO wskazał, że materiał dowodowy przedstawiony przez Skarżącego i Skarżoną nie pozwala na zajęcie przez ZO stanowiska w zakresie zarzutu zastosowania przez Skarżoną nieprawdziwego przekazu, jakoby Biedronka jest najtańsza oraz tańsza niż Lidl. Przedstawione przez Skarżącego dowody nie wskazują jednoznacznie na wyniki konkretnych badań, które niewątpliwie zaprzeczałyby prawdziwości przekazu Skarżonej. Skarżona wskazała z kolei tylko, że „kwestionowane hasło jest prawdziwe i dysponuje szeregiem danych i badań, które potwierdzają fakt, że sklepy Biedronka są ogólnie tańsze od innych sklepów, a także ogólnie tańsze od sklepów Lidl, były takie na przestrzeni lat, a nadto potwierdzają to sami konsumenci”. Jedyne wyniki badań (przeprowadzone przez Nielsen IQ oraz PRM Market Intelligence), które Skarżona zdecydowała się przekazać ZO, opierają się na postrzeganiu poszczególnych sieci handlowych co do ich polityki cenowej przez respondentów.

 

ZO zwrócił uwagę, że wskazane dowody, z uwagi na swoją niekompletność (również w zakresie zastosowanej metodologii badań) nie są wystarczające do weryfikacji okoliczności, czy Biedronka w istocie jest najtańsza oraz tańsza niż Lidl. ZO wskazał na marginesie, że wyniki badań przedstawione przez Skarżoną nie stanowią skutecznego dowodu na okoliczność zaprzeczającą zarzutom konsumenta, gdyż odnoszą się jedynie do percepcji konsumentów polityk cenowych poszczególnych sieci handlowych, podczas gdy skarżony przekaz dotyczy cen faktycznie oferowanych.

 

Mając to na względzie, ZO stwierdził, że nie leży w kompetencji tut. ZO rozstrzygnięcie skargi w tym przedmiocie.

 

ZO zarekomendował zamieszczanie odpowiednich wyjaśnień lub odniesień do źródeł, które wskazywałyby na konkretne badanie (np. koszyka zakupowego) i zastosowaną metodologię (gdzie – w zależności od wyboru konkretnej metodologii – możliwe jest uzyskanie odmiennych wyników). Dane potwierdzające oświadczenia marketingowe powinny być bowiem możliwe do łatwego zweryfikowania przez odbiorcę.

 

ZO stwierdził, że argumenty Skarżonej dotyczące braku bezstronności arbitrów w związku z zrzeszeniem Skarżonej, a także Skarżącego w Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy, są bezzasadne. Związek Stowarzyszeń Rada Reklamy zrzesza wielu przedsiębiorców z różnych branż. Działalność KER koncentruje się wokół szeroko rozumianej współpracy ze wszystkimi podmiotami na rynku na rzecz edukacji w zakresie etyki i dobrych obyczajów w branży reklamowej. W postępowaniu przed Komisją Etyki Reklamy biorą udział również podmioty niezrzeszone, nie będące sygnatariuszami Kodeksu Etyki Reklamy. Komisja Etyki Reklamy jest organem statutowym Rady Reklamy, składającym się z niezależnych ekspertów, czego Skarżona – będąca przecież członkiem Rady Reklamy i sygnatariuszem Kodeksu – jest świadoma. Tym samym, Zespół Orzekający wyraził swoje zdumienie kategorycznością stanowiska Skarżonej.

 

Mając na względzie powyższe, Zespół Orzekający na podstawie art. 49 lit. b Regulaminu Rozpatrywania Skarg postanowił skargę oddalić z uwagi na brak dowodów naruszenia norm Kodeksu Etyki Reklamy.

 

Skarżący złożył odwołanie od Uchwały (dalej także: „Odwołanie”). Wskazał, co następuje.

 

Szanowni Państwo, w załącznikach dostarczam raporty z badań koszyka zakupowego, z których wynika że Biedronka nie utrzymuje najniższych cen od 2002 roku. Wystarczy wskazać jeden okres, w którym ceny w Biedronce nie były najniższe, aby obalić twierdzenie umieszczone w skarżonej reklamie. W związku z tym, że reklama powołuje się na nieprawdziwe informacje i wprowadza w błąd, wnoszę o uznanie skargi.

 

Skarżona, pismem z dnia 21 stycznia 2025 r., złożyła odpowiedź na Odwołanie.

 

Skarżona wniosła o oddalenie Odwołania konsumenta od Uchwały w całości na podstawie pkt 64 lit. a w zw. z pkt 58 zd. 2, ewentualnie w oparciu o pkt 64 lit. a w zw. z pkt 63 oraz pkt 48 lit. b Regulaminu Rozpatrywania Skarg z dnia 14 maja 2024 r.

 

Skarżona wskazała, że zgodnie z pkt 58 zd. 2 Regulaminu podstawę odwołania mogą stanowić wyłącznie nowe fakty i dowody nieznane Zespołowi Orzekającemu w dacie podjęcia uchwały, od której strona wnosi odwołanie.

 

Ww. przesłanka umożliwiająca skuteczne wniesienie odwołania nie została zatem spełniona. Za nowe, nieznane Zespołowi Orzekającemu w dacie podjęcia Uchwały, od której Skarżący wniósł odwołanie, nie można bowiem uznać faktów wskazanych przez Skarżącego w treści Odwołania ani dowodów w postaci raportów z badań koszyka zakupowego przeprowadzonych przez ASM Sales Force Agency, na które powoływał się już w treści swojej skargi konsument.

 

Argumentacja Skarżącego, jak i załączone raporty stanowią wyłącznie polemikę z oceną Zespołu Orzekającego wyrażoną w Uchwale i jako takie nie zasługują na uwzględnienie.

 

Jednocześnie Skarżona podtrzymała w całości argumentację podniesioną w złożonych w sprawie pismach z dnia 20 września 2024 r. oraz z dnia 10 października 2024 r.

 

Obecna na posiedzeniu Zespołu Odwoławczego w dniu 5 lutego 2025 r. przedstawicielka Skarżonej poparła stanowisko przedstawione w odpowiedzi na Odwołanie.

 

Zespół Odwoławczy zważył, co następuje.

 

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z pkt 58 Regulaminu Rozpatrywania Skarg Strony mogą odwoływać się od uchwały Zespołu Orzekającego w terminie 10 dni roboczych od doręczenia uchwały. Podstawę odwołania mogą stanowić wyłącznie nowe fakty i dowody nieznane Zespołowi Orzekającemu w dacie podjęcia uchwały, od której strona wnosi odwołanie.

 

Skarżący załączył do Odwołania następujące dokumenty: Badanie i Raport: Koszyk Zakupowy ASM Sales Force Agency za następujące okresy czasu: 05/2023, 06/2023, 07/2023, 08/2023, 10/2023, 12/2023, a także dokument Badanie i Raport: Koszyk Zakupowy Podsumowanie 2023 ASM Sales Force Agency. Zespół Odwoławczy przychylił się do argumentacji Skarżącego i uznał, że wskazane tam okoliczności nie były nieznane Zespołowi Orzekającemu w dacie podjęcia Uchwały. Jako takie stanowią zatem podstawę Odwołania.

 

Zespół Odwoławczy podziela i przyjmuje za własne dokonane przez Zespół Orzekający ustalenia faktyczne, czyniąc integralną częścią swojego stanowiska i uznając za zbędne ich ponowne przytaczanie w tym miejscu.

 

Zespół Odwoławczy uznał Odwołanie za zasadne.

 

Zarzuty podniesione w skardze są dwojakiego rodzaju. Po pierwsze Skarżący wskazał, że informacja o tym, że Biedronka jest najtańsza oraz tańsza niż Lidl jest nieprawdziwa. W odniesieniu do tej kwestii Zespół Odwoławczy zauważa w pierwszej kolejności, że w zawisłej przed KER sprawie modelem przeciętnego konsumenta – odbiorcą skarżonej reklamy jest osoba dokonująca zakupów w sieci sklepów Biedronka. Z kolei przedstawione przez Skarżącego w Odwołaniu dowody wskazują jednoznacznie na wyniki konkretnych badań, które przeczą prawdziwości przekazu Skarżonej. Badania, na które powołuje się Skarżący zostały przeprowadzone przez podmiot znany na rynku i postrzegany jako niezależne i obiektywne źródło informacji. Tym samym przekaz, iż Biedronka jest najtańsza oraz tańsza niż Lidl w istocie nie jest prawdziwy i jako taki wprowadza przeciętnego konsumenta w błąd.

 

Należy zauważyć, że jedyne wyniki badań (Nielsen IQ i PRM Market Intelligence), które Skarżona przekazała w postępowaniu przed KER (w odpowiedzi na skargę) opierają się na postrzeganiu poszczególnych sieci handlowych co do ich polityki cenowej przez respondentów. Tymczasem skarżony przekaz odnosi się do cen faktycznie oferowanych. Skarżona na posiedzeniu Zespołu Odwoławczego wskazała, że wszystkie dowody w sprawie zostały przez Skarżoną przekazane i potwierdziła, że nie dysponuje innymi badaniami w tym zakresie. Mając to na uwadze, w ocenie Zespołu Odwoławczego, wyniki badań przedstawione przez Skarżoną nie stanowią skutecznego dowodu na okoliczność zaprzeczającą zarzutom konsumenta, które zostały poparte przekazanymi przez niego wynikami badań.

 

Drugi z zarzutów Skarżącego wskazuje na brak odpowiednich wyjaśnień lub odniesień do źródeł badania. W tym zakresie Zespół Odwoławczy podkreśla, że reklama będąca przedmiotem niniejszej sprawy ma charakter reklamy porównawczej (BIEDRONKA TAŃSZA NIŻ LIDL) i superlatywnej (JESTEŚMY NAJTAŃSI). Jak wskazuje art. 11 Kodeksu Etyki Reklamy, reklama porównawcza nie może wprowadzać w błąd, powinna być przeprowadzona w sposób umożliwiający weryfikację, a porównywane cechy powinny być weryfikowalne, sprawdzalne i typowe. Reklama superlatywna charakteryzuje się z kolei hiperbolizacją i pewną stronniczością. Co do zasady jest ona dopuszczalna, o ile nie wprowadza konsumentów w błąd, dlatego konsument powinien wiedzieć, na jakich faktach oparte jest twierdzenie reklamodawcy.

 

Brak jest w skarżonym przekazie odpowiednich wyjaśnień lub odniesień do źródeł, które wskazywałyby na konkretne badanie koszyka zakupowego i zastosowaną metodologię (gdzie – w zależności od wyboru konkretnej metodologii – możliwe jest uzyskanie odmiennych wyników). Tym samym dane potwierdzające zawarte na paragonie oświadczenia nie mogą zostać zweryfikowane przez odbiorcę. Tymczasem, w ocenie Zespołu Odwoławczego, informacje relewantne z punktu widzenia weryfikacji rzetelności przekazu marketingowego nie powinny być ukryte, a odbiorca reklamy nie powinien być zmuszony poszukiwać ich samodzielnie. Istotny w tym kontekście jest również fakt, że skarżony przekaz odnosi się do newralgicznego dla przeciętnego konsumenta czynnika, jakim jest cena, a więc okoliczność szczególnie istotna przy podejmowaniu przez konsumentów decyzji zakupowych.

 

Mając na uwadze powyższe, skarżona reklama wprowadza konsumentów w błąd poprzez zastosowanie nieprawdziwego przekazu, iż Biedronka jest najtańsza oraz tańsza niż Lidl. Jako taka nadużywa zaufanie odbiorcy i wykorzystuje jego brak doświadczenia lub wiedzy. Nadto, brak w skarżonej reklamie odpowiednich wyjaśnień lub odniesień, które stanowiłyby potwierdzenie zawartych w niej twierdzeń. Tym samym reklama pozostaje w sprzeczności z Kodeksem Etyki Reklamy w zakresie wskazanym w art. 8, art. 10 ust. 1 lit. a, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 lit. a – c.

 

Podkreślić należy, że ocena reklamy dokonywana jest ad casum, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Ocenie KER podlegają reklamy w zakresie określonym w skardze skierowanej do KER, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

 

Mając to na uwadze, Zespół Odwoławczy na podstawie art. 64 lit. b Regulaminu Rozpatrywania Skarg orzekł jak w sentencji niniejszej uchwały.

 

Zdania odrębne

 

Brak.