Uchwała Nr ZO/042/25o z dnia 7 maja 2025 roku Zespołu Orzekającego w sprawie o sygn.: KER/020/25

Pobierz uchwałę (pdf)

Zespół Orzekający Komisji Etyki Reklamy działającej przy Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy w składzie:

 

  • Małgorzata Augustyniak – przewodnicząca
  • Beata Dziwulska – członkini
  • Sylwia Jedyńska – członkini

na posiedzeniu w dniu 7 maja 2025 roku, po rozpatrzeniu skargi o sygnaturze akt KER/020/25 złożonej na podstawie pkt 12 Regulaminu Rozpatrywania Skarg przez konsumenta (dane w aktach sprawy) przeciwko White Stone Development sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w sprawie dotyczącej inwestycji ,,Zielone Zamienię” w Zamieniu, dokonał oceny skarżonego przekazu reklamowego.

OPINIA – OCENA PRZEKAZU REKLAMOWEGO

Działając w interesie publicznym i w zakresie doświadczeń wyniesionych ze współpracy z organizacjami konsumenckimi, Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a także organizacjami promującymi standardy rynku reklamy w innych krajach, jak i na poziomie międzynarodowym (w tym The European Advertising Standards Alliance EASA) oraz mając na celu ochronę interesów konsumentów, Komisja Etyki Reklamy dokonała analizy przedstawionego przekazu reklamowego pod kątem zgodności z powszechnie przyjętymi zasadami etyki oraz dobrymi praktykami rynkowymi. 

 

W skardze skierowanej do Komisji Etyki Reklamy (dalej także: „KER”) konsument (dalej także: „Skarżący”) wskazał, że White Stone Development sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej także: „Skarżona”) stosowała reklamę wprowadzającą w błąd co do istnienia korzyści środowiskowych.

 

Zgodnie ze skargą:

 

Reklama dotyczy inwestycji mieszkaniowej zlokalizowanej z Zamieniu pod Warszawą. Używa sformułowań takich jak „tu znajdziesz spokój otulony zielenią” czy „budownictwo gwarantuje (…) wygodne ogródki z zachowanym starodrzewem”. Te sformułowania wprowadzają konsumenta w błąd. Inwestycja nie jest otoczona zielenią tylko polami uprawnymi. Do jej zbudowania wycięto starodrzew i nie zachowano go na obszarze ogródków udostępnianych na terenie inwestycji.

 

Developer w swoim opisie inwestycji, używając określeń: „łączy bliskość natury” oraz „spokój otulony zielenią” sugeruje, że w najbliższej okolicy znajdują się jakieś obszary zielone. W rzeczywistości jedyne obszary zielone zostały wykarczowane pod budowę. Developer chwali się, że zachował na terenie swojej inwestycji starodrzew istniejący na terenie ówczesnej Warszawskiej Wytwórni Surowic i Szczepionek „Biomed”. Takie stwierdzenie może skłaniać konsumentów to wyciągnięcia wniosku, że to inwestycja pozytywna środowiskowo, bo łączy zachowanie istniejącej zieleni z nowoczesnym budownictwem. Prawda jest taka, że developer wyciął 90% (jeśli nie więcej) istniejącego uprzednio starodrzewu a pojedyncze zachowane sztuki pozostały już poza obszarem inwestycji. W mojej ocenie narusza to artykuł 39 kodeksu etyki reklamy, bo wprowadza konsumenta w błąd co do etyki środowiskowej inwestycji.

 

Przekaz został zakwalifikowany jako potencjalnie naruszający zasady etyki reklamy w zakresie wskazanym w art. 39 Kodeksu Etyki Reklamy.

 

Art. 39

Ogólna prezentacja przedmiotu reklamy środowiskowej, poszczególne jej elementy oraz informacje

dotyczące jej przedmiotu nie mogą wprowadzać w błąd co do istnienia korzyści środowiskowych dotyczących tego przedmiotu.

 

Skarżona nie przedstawiła stanowiska w sprawie.

 

W obliczu nieustosunkowania się Skarżonej do treści skargi oraz braku wzięcia udziału w posiedzeniu Zespół Orzekający podjął uchwałę w formie opinii oceniającej skarżony przekaz na podstawie ogólnie przyjętych norm etycznych na podstawie art. 34 Regulaminu Rozpatrywania Skarg.

 

Z przekazanego przez Skarżącego materiału dowodowego wynika, że skarżona reklama miała miejsce na stronie internetowej www.zielonezamienie.pl. Data emisji reklamy została wskazana przez Skarżącego na dzień 15 lutego 2025 roku.

 

Skarżona w opisie inwestycji deweloperskiej używa określeń takich jak ,,łączy bliskość natury”,  ,,spokój otulony zielenią”, „ogródki z zachowanym starodrzewem”.

 

Zespół Orzekający uznał, iż skarżony przekaz narusza ogólnie przyjęte normy etyczne.

 

Skarżona oferuje klientom możliwość zakupu nieruchomości, promując ją jako bliską naturze, otuloną zielenią oraz z zachowanym starodrzewem. Tymczasem z dokumentacji przedstawionej przez Skarżącego wynika, że większa część starodrzewu została wycięta pod inwestycję. Zgodnie zaś z planem inwestycji Skarżonej, część pozostałego starodrzewu będzie musiała zostać zlikwidowana pod wzniesienie kolejnych budynków.

 

Zdaniem Zespołu Orzekającego (dalej także „ZO”) pojedyncze drzewa nie stanowią starodrzewu w rozumieniu odbiorcy reklamy i jako takie nie powinny być przedstawiane w ten sposób w ofercie Skarżonej.

 

Dodatkowo ZO wskazuje, że natura i zielona otulina inwestycji to – jak wynika z mapy okolicy – w głównej mierze prywatne pola uprawne, które nie mogą być wykorzystywane przez użytkowników nieruchomości.

 

Przekaz wprowadza w błąd, sugerując walory przyrodnicze i rekreacyjne inwestycji, które nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym. Reklama nieruchomości, jako komunikat o istotnym wpływie na decyzje konsumenckie dotyczące dóbr o wysokiej wartości, powinien charakteryzować się szczególną rzetelnością i precyzją w zakresie opisu oferty. W ocenie ZO reklama wykorzystuje wrażliwość konsumentów na kwestie środowiskowe, budując fałszywe wyobrażenie o walorach inwestycji w tym zakresie.

 

W związku z powyższym, mając na uwadze treść skargi, Zespół Orzekający ocenił przedmiotową reklamę jak w osnowie. 

 

W razie jakichkolwiek dodatkowych pytań prosimy o kierowanie ich do Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy w sposób wskazany na naszej stronie internetowej www.radareklamy.pl. Postaramy się udzielić wszelkich możliwych informacji oraz porad mogących zagwarantować najwyższe standardy etyczne oraz przestrzeganie dobrych praktyk rynkowych na rynku reklamowym w Polsce. 

Zdania odrębne

Brak.

 

Zgodnie z pkt. 58 w zw. z art. 34 Regulaminu Rozpatrywania Skarg Skarżący może odwoływać się od Uchwały Zespołu Orzekającego w terminie dziesięciu dni od doręczenia Uchwały. Podstawę odwołania mogą stanowić wyłącznie nowe fakty i dowody nieznane Zespołowi Orzekającemu w dacie podjęcia Uchwały, od której Strona wnosi odwołanie.