Uchwała Nr ZO/058/26u z dnia 8 kwietnia 2026 roku Zespołu Orzekającego w sprawie o sygn.: KER/017/26

Zespół Orzekający Komisji Etyki Reklamy, działającej przy Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy, w składzie:

 

• Piotr Chęcielewski – przewodniczący
• Sławomir Skowerski – członek
• Paulina Zyśk-Lisica – członkini

na posiedzeniu w dniu 8 kwietnia 2026 roku, po rozpatrzeniu skargi o sygnaturze akt KER/017/26 złożonej na podstawie pkt 12 Regulaminu Rozpatrywania Skarg przez konsumenta (dane w aktach sprawy) przeciwko DE CARE GROUP sp. z o.o. i wspólnicy SKA z siedzibą w Pieńkowie w sprawie reklamy produktów House of Asia,

postanawia

 

skargę uwzględnić.

 

Uzasadnienie

 

W skardze skierowanej do Komisji Etyki Reklamy (dalej także: „KER”) konsument (dalej także: „Skarżący”) wskazał, że DE CARE GROUP sp. z o.o. i wspólnicy SKA z siedzibą w Pieńkowie (dalej także: „Skarżona”) stosowała przekaz niezgodny z zasadami etyki.

 

Zgodnie ze skargą:

 

Smak Japonii w twoim domu

Produkty House of Asia – sekret autentycznych dań. Sprawdź naszą ofertę

 

Reklama wprowadza w błąd w sprawie pochodzenia produktu. Po kliknięciu w hasło „smak Japonii” trafiamy na kolejną stronę, gdzie jest użyte hasło „Produkty japońskie”. Obydwa te hasła sugerują japońskie pochodzenie produktu. W rzeczywistości produkt ma kod kreskowy polski, a składniki pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej, a fabryka znajduje się w Czosnowie pod Warszawą. Uważam, że produktem japońskim jest coś produkowanego w Japonii, a nie w Warszawie na podstawie tego, co jedzą w Japonii. To tak jakby nazywać każdą kawę „z Etiopii”, bo tam odkryto kawę.

 

Na podstawie treści skargi przekaz został zakwalifikowany jako potencjalnie naruszający normy Kodeksu Etyki Reklamy wywiedzione w szczególności z postanowienia art. 10 ust. 1 lit. a Kodeksu Etyki Reklamy.

 

Art. 10

1. Ponadto reklamy nie mogą wprowadzać w błąd jej odbiorców, w szczególności w odniesieniu do:
2. istotnych cech, w tym właściwości, składu, metody, daty produkcji, przydatności, ilości, pochodzenia (w tym geograficznego) reklamowanego produktu;

[…]

 

Skarżona, w odpowiedzi na zawiadomienie Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy, przedstawiła stanowisko w sprawie na piśmie i wyraziła wolę wzięcia udziału w postępowaniu.

 

Skarżona wniosła o oddalenie skargi z uwagi na jej niezasadność. Reklama, w ocenie Skarżonej, nie wprowadza w błąd co do pochodzenia towarów. Z faktu bycia producentem nie można bowiem wyciągać wniosku, że produkcja odbywa się w Polsce. Skarżona powołała się na przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2003 roku o ogólnym bezpieczeństwie produktów oraz Rozporządzenia (UE) 2023/988 (GPSR).

 

Skarżona zaznaczyła, że na gruncie powyższych przepisów jest producentem i dystrybutorem żywności, w tym produktów spożywczych z Dalekiego Wschodu, w tym z Japonii i z Chin, pod markami własnymi, które następnie są wprowadzane na obszar rynku wspólnego UE. Na zlecenie Skarżonej i pod jej nadzorem w zakładach Japonii lub w Chinach artykuły spożywcze są przygotowywane i pakowane, a następnie wysyłane do Polski, do magazynu w Czosnowie. Z tego względu na produktach stosowane są kody kreskowe właściwe dla pochodzenia składników. Dotyczy to m.in. objętej skargą marki „House of Asia”. Skarżona zaznaczyła, że proces produkcji nie obywa się w magazynie w Czosnowie.

 

W ocenie Skarżonej kwestionowane reklamy koncentrują się na podkreśleniu, że dany produkt jest właściwy dla kuchni danego kraju. Ponieważ zarówno produkty finalne, jak i składniki służące do ich wytworzenia rzeczywiście pochodzą z krajów Dalekiego Wschodu (w tym przypadku Japonii i Chin). Trudno, w ocenie Skarżonej, przyjmować racjonalnie, że podawane w reklamach informacje są nieprawdziwe co do istotnych cech reklamowanych produktów i to w stopniu powodującym tzw. konfuzję konsumencką i mogącą w ten sposób wpłynąć na decyzję zakupową konsumenta. Skarżona zaznacza jednocześnie, że nie zmienia tego stanu rzeczy okoliczność, że w pojedynczych przypadkach może się zdarzyć, że japoński makaron jest konfekcjonowany w Chinach – skoro produkt finalny jest typowy dla kuchni japońskiej i tak też jest reklamowany. Objęte skargą towary nie są produkowane w Polsce, są właściwe dla kuchni krajów wskazanych na etykiecie i pochodzą ze składników pochodzących z krajów opisanych właściwie kodami kreskowymi.

 

W ocenie Skarżonej z powyższego wynika, że skarga oparta jest na nieporozumieniu i powinna zostać oddalona. Jednocześnie Skarżona podkreśliła, że podziela przekonanie o wadze wytyczania i egzekwowania standardów działalności reklamowej w Polsce i dostosuje się do ewentualnych wskazówek pozwalających uniknąć podobnych nieporozumień w przyszłości.

 

 

 

Zespół Orzekający ustalił, co następuje.

 

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (zrzuty ekranu) wynika, że przekaz miał formę reklamy internetowej (displayowej). Miejsce, data i godzina emisji wskazane przez Skarżącego to strona https://flagdoku.com/, dnia 30 stycznia 2026 roku o godzinie 12:00.

 

Przekaz reklamowy zawierał fotografię sushi i produktów z nim związanych, opatrzonych logo House of Asia. Obok grafiki znajdował się opis – Smak Japonii w Twoim domu. Produkty House of Asia – sekret autentycznych dań. Sprawdź naszą ofertę. House of Asia. Po kliknięciu w link, konsument był przekierowywany na stronę internetową Skarżonej z produktami japońskimi (kategoria: „Produkty japońskie”). Następny zrzut ekranu przedstawiał konkretny produkt z powyższej grupy – Makaron Udon. Pochodzenie składników wskazane w opisie to Chińska Republika Ludowa, zaś kod produktu ma polski prefiks (590).

 

Zespół Orzekający zważył, co następuje.

 

Zespół Orzekający (dalej także: „ZO”) postanowił uwzględnić skargę z uwagi na naruszenie Kodeksu Etyki Reklamy.

 

W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, iż ocena reklamy winna być dokonywana z perspektywy odbiorcy reklamy, jakim jest przeciętny konsument. Przeciętnym konsumentem jest konsument, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie reklamy lub na produkt, którego reklama dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa (art. 3 lit. h Kodeksu Etyki Reklamy).

 

W zawisłej przed KER sprawie modelem przeciętnego konsumenta – odbiorcą skarżonej reklamy jest każda osoba, która zobaczyła przekaz Skarżonej w internecie. Jest to niejednorodna grupa, składająca się z osób w różnym wieku, wykształceniu, miejscu zamieszkania i doświadczeniu życiowym. Odbiorca nie jest specjalistą w dziedzinie sprzedaży i marketingu, a na sugestię przekazów reklamowych jest podatny w sposób umiarkowany.

 

W ocenie ZO analizowany przekaz rozpatrywany jako całość może wprowadzać odbiorców w błąd w zakresie pochodzenia produktu. Użycie sformułowania „Smak Japonii w Twoim domu” oraz po przekierowaniu: „Produkty japońskie” buduje u przeciętnego konsumenta przekonanie, że reklamowane produkty pochodzą z Japonii. Jednocześnie z materiału dowodowego wynika, że składniki produktów pochodzą m.in. z Chińskiej Republiki Ludowej.

 

ZO podkreśliła, że dla przeciętnego konsumenta standardy oznaczania pochodzenia produktów nie są jednoznaczne ani w pełni zrozumiałe. Tym samym konsument opiera swoją ocenę przede wszystkim na przekazie producenta, który powinien być jasny, spójny i niewprowadzający w błąd. W analizowanym przypadku brak takiej transparentności. Z jednej strony komunikat reklamowy operuje silnymi odniesieniami do Japonii, z drugiej natomiast rzeczywiste informacje o pochodzeniu składników wskazuje na inne państwo. Tego rodzaju rozbieżność może prowadzić do błędnego wyobrażenia o istotnym walorze produktu, jakim jest jego pochodzenie geograficzne.

 

ZO nie podzielił argumentacji Skarżonej, jakoby przekaz odnosił się wyłącznie do okoliczności, że produkt jest właściwy dla kuchni danego kraju. W ocenie ZO użyte sformułowania, w szczególności kategoria „Produkty japońskie”, mają charakter kategoryczny i dla przeciętnego konsumenta odnoszą się do faktycznego miejsca pochodzenia, a nie jedynie inspiracji kulinarnej.

 

Należy podkreślić, że Kodeks Etyki Reklamy nie stanowi zbioru norm zastępujących bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa, a jedynie zawiera zbiór zasad nakładających na podmioty nim objęte dodatkowe ograniczenia, niezależnie od obowiązujących przepisów prawa.

 

W konsekwencji Zespół Orzekający uznał, że reklama nie spełnia wymogu prowadzenia komunikacji w sposób niewprowadzający w błąd, a tym samym narusza art. 10 ust. 1 lit. a Kodeksu Etyki Reklamy.

 

Mając na względzie powyższe, Zespół Orzekający na podstawie art. 49 lit. c Regulaminu Rozpatrywania Skarg postanowił skargę uwzględnić.

 

 

Zdania odrębne

 

Brak.

 

 

 

Zgodnie z pkt 58 Regulaminu Rozpatrywania Skarg Strony mogą odwoływać się od Uchwały Zespołu Orzekającego w terminie dziesięciu dni od doręczenia Uchwały. Podstawę odwołania mogą stanowić wyłącznie nowe fakty i dowody nieznane Zespołowi Orzekającemu w dacie podjęcia Uchwały, od której Strona wnosi odwołanie.