Uchwała Nr ZO/079/26o z dnia 27 maja 2026 roku Zespołu Orzekającego w sprawie o sygn.: KER/032/26

Pobierz uchwałę (pdf)

Zespół Orzekający Komisji Etyki Reklamy, działającej przy Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy, w składzie:

 

  • Justyna Dobraniecka – przewodnicząca
  • Maciej Lissowski – członek
  • Paulina Zyśk – Lisica – członkini

 

na posiedzeniu w dniu 27 maja 2026 roku, po rozpatrzeniu skargi o sygnaturze akt KER/032/26 złożonej na podstawie pkt 12 Regulaminu Rozpatrywania Skarg przez konsumenta (dane w aktach sprawy) przeciwko z STRÖER Polska sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w sprawie dotyczącej reklamy filmu ,,Krzyk 7”, dokonał oceny skarżonego przekazu reklamowego.

OPINIA – OCENA PRZEKAZU REKLAMOWEGO

Działając w interesie publicznym i w zakresie doświadczeń wyniesionych ze współpracy z organizacjami konsumenckimi, Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a także organizacjami promującymi standardy rynku reklamy w innych krajach, jak i na poziomie międzynarodowym (w tym The European Advertising Standards Alliance EASA) oraz mając na celu ochronę interesów konsumentów, Komisja Etyki Reklamy dokonała analizy przedstawionego przekazu reklamowego pod kątem zgodności z powszechnie przyjętymi zasadami etyki oraz dobrymi praktykami rynkowymi. 

 

W skardze skierowanej do Komisji Etyki Reklamy (dalej także: „KER”) konsument (dalej także: „Skarżący”) wskazał, że STRÖER Polska sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej także: „Skarżona”) stosuje reklamę niezgodną z zasadami etyki.

 

Zgodnie ze skargą:

 

Film reklamujący film „Krzyk 7″ zawierający niepokojące obrazy, między innymi przerażającą postać i ogromną maskę

 

W wagonach metra na wyświetlaczach reklamowych zaczęła się pojawiać reklama filmu „Krzyk 7″ pokazująca bardzo niepokojące obrazy – straszne postaci i maska z filmu. Obrazy te śmiertelnie przeraziły mojego syna w wieku szkolnym i sądzę, że mogą w podobny sposób wpływać na inne dzieci. Stanowczo protestuję przed wyświetlaniem takich reklam w miejscu publicznym, a w szczególności w komunikacji miejskiej, gdzie dzieci poruszają się do szkoły i przedszkola. Żądam natychmiastowego usunięcia tej reklamy!

 

Na podstawie treści skargi przekaz został zakwalifikowany jako potencjalnie naruszający normy Kodeksu Etyki Reklamy wywiedzione w szczególności z postanowienia art. 2 ust. 1, art. 25, art. 32 Kodeksu Etyki Reklamy oraz art. 4 Karty Ochrony Dzieci w Reklamie Kodeksu Etyki Reklamy.

 

Art. 2

  1. Działania objęte postanowieniami Kodeksu będą wykonywane z należytą starannością, zgodnie z dobrymi obyczajami, prowadzone w poczuciu odpowiedzialności społecznej oraz zgodnie z zasadami uczciwej konkurencji

[…]

 

Art. 25

Reklamy skierowane do dzieci lub młodzieży muszą uwzględniać stopień ich rozwoju oraz nie mogą zagrażać ich fizycznemu i psychicznemu dobrostanowi lub dalszemu moralnemu rozwojowi.

 

Art. 32

Przepisy zawarte w art. 22-31 stosuje się odpowiednio również do reklam, które nie są bezpośrednio skierowane do dzieci, jednak dzieci są ich odbiorcami ze względu na formę oraz miejsce i sposób prezentowania reklam. Dotyczy to w szczególności reklam emitowanych w telewizji w sąsiedztwie audycji dla dzieci, reklam wyświetlanych w kinach przed seansami filmów dla dzieci oraz reklamy zewnętrznej.

 

Art. 4 Karty Ochrony Dzieci w Reklamie

Sygnatariusze Karty deklarują dołożenie najwyższej staranności, aby w przekazach reklamowych adresowanych do dzieci oraz w przekazach reklamowych, które nie są bezpośrednio skierowane do nich, jednak ze względu na formę, miejsce i sposób ich prezentowania dzieci są ich odbiorcami, nie pojawiały się treści mogące wpływać negatywnie na ich rozwój.

 

Skarżona nie przedstawiła stanowiska w sprawie.

 

W obliczu nieustosunkowania się Skarżonej do treści skargi oraz braku wzięcia udziału w posiedzeniu Zespół Orzekający podjął uchwałę w formie opinii oceniającej skarżony przekaz na podstawie ogólnie przyjętych norm etycznych na podstawie art. 34 Regulaminu Rozpatrywania Skarg.

 

Zespół Orzekający uznał, że skarżony przekaz narusza ogólnie przyjęte normy etyczne.

 

Z materiału przekazanego przez Skarżącego wynika, że data i czas emisji reklamy to dzień 18 luty 2026 r. o godz. 16.30. Przekaz miał formę reklamy wideo horroru „Krzyk 7” emitowanej w przestrzeni publicznej warszawskiego metra. Reklama zawierała m.in. ujęcia z głównym negatywnym bohaterem filmu – postacią w charakterystycznej masce.

 

Zespół Orzekający (dalej także: „ZO”) uznał, że skarżony przekaz, zawierał treści mogące wzbudzać lęk i niepokój (zamaskowany człowiek w ciemnym otoczeniu). Przekaz stanowił reklamę filmu z gatunku horror przeznaczonego zasadniczo dla widzów dorosłych lub starszej młodzieży. Jako taki mógł negatywnie oddziaływać na psychikę dzieci i powodować u nich poczucie zagrożenia.

 

ZO podkreślił, że tego rodzaju materiały, właściwe dla odbiorcy starszego, nie powinny być eksponowane w sposób nieograniczony w przestrzeni publicznej. Miejsce emisji skarżonej reklamy, tj. wagon metra, stanowi przestrzeń powszechnie dostępną, z której korzystają również dzieci. Nadto ww. treści prezentowane były w godzinach dziennych (około godziny 16:30), a zatem w porze, gdzie dzieci powszechnie korzystają z komunikacji miejskiej, wracając z przedszkola lub szkoły.

 

ZO wskazał również, że odpowiedzialność za rozpowszechnianie przekazu reklamowego spoczywa na wydawcy, który decyduje o jego emisji w określonym miejscu i czasie. W niniejszej sprawie dobór nośnika i pory emisji należy uznać za nieadekwatny do charakteru reklamowanego produktu. W ocenie ZO skarżony przekaz, choć uzasadniony w kontekście promocji filmu, nie został dostosowany do warunków jego ekspozycji w przestrzeni publicznej, co prowadzi do naruszenia zasad ochrony małoletnich odbiorców i pozostaje sprzeczne z normami odpowiedzialności społecznej.

 

W związku z powyższym, mając na uwadze treść skargi, Zespół Orzekający ocenił przedmiotową reklamę jak w osnowie.

 

W razie jakichkolwiek dodatkowych pytań prosimy o kierowanie ich do Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy w sposób wskazany na naszej stronie internetowej www.radareklamy.pl. Postaramy się udzielić wszelkich możliwych informacji oraz porad mogących zagwarantować najwyższe standardy etyczne oraz przestrzeganie dobrych praktyk rynkowych na rynku reklamowym w Polsce. 

 

Zdania odrębne

 

Brak.

 

Zgodnie z pkt. 58 w zw. z art. 34 Regulaminu Rozpatrywania Skarg Skarżący może odwoływać się od Uchwały Zespołu Orzekającego w terminie dziesięciu dni od doręczenia Uchwały. Podstawę odwołania mogą stanowić wyłącznie nowe fakty i dowody nieznane Zespołowi Orzekającemu w dacie podjęcia Uchwały, od której Strona wnosi odwołanie.