Uchwała Nr ZO/106/26u z dnia 8 lipca 2026 rokuZespołu Orzekającegow sprawie o sygn.: KER/069/26

Zespół Orzekający Komisji Etyki Reklamy, działającej przy Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy, w składzie:

 

• Sylwia Jedyńska – przewodnicząca
• Aleksandra Wierzba – członkini
• Teresa Wierzbowska – członkini

 

na posiedzeniu w dniu 8 lipca 2026 roku, po rozpatrzeniu skargi o sygnaturze akt KER/069/26 złożonej na podstawie pkt 12 Regulaminu Rozpatrywania Skarg przez konsumenta (dane w aktach sprawy) przeciwko FASHION LAB KAMILA MARIA HRECKA spółce komandytowej z siedzibą w Warszawie, prowadzącej markę N69 i projekt N69 Podcast, w sprawie dotyczącej materiału opublikowanego w serwisie YouTube,

 

postanawia

 

skargę odrzucić.

 

Uzasadnienie

 

W skardze skierowanej do Komisji Etyki Reklamy (dalej także: „KER”) konsument (dalej także: „Skarżący”) wskazał, że FASHION LAB KAMILA MARIA HRECKA spółka komandytowa z siedzibą w Warszawie, prowadząca markę N69 i projekt N69 Podcast (dalej także: „Skarżona”), stosowała przekaz niezgodny z zasadami etyki.

 

Zgodnie ze skargą:

 

Podcast jest przeznaczony dla osób powyżej 18. roku życia, jednak na reklamie nie ma takiej informacji, a film opowiada o seksie oralnym oraz spermie. Filmy przed i po były w normalnej kategorii wiekowej: film o rośnięciu oraz film o GEN-Z, czyli osób do 2013, gdzie 2013 ma dopiero 13 lub 12 lat. Moje konto na YT to 13+, a więc również ten profil mogą mieć osoby niepełnoletnie, dla których takie słowa są nieodpowiednie.

 

Dodatkowo sklep N69, który jest organizatorem podcastu, jest SKLEPEM EROTYCZNYM DLA DOROSŁYCH, a jego podcasty głównie skupiają się wokół tej tematyki, która nie powinna się znajdować w ogólnych reklamach 13+, a jeżeli już, zawierać oznaczenia „18+” lub „Program może być nieodpowiedni…” itd.

 

Na podstawie treści skargi przekaz został zakwalifikowany jako potencjalnie naruszający normy Kodeksu Etyki Reklamy wywiedzione w szczególności z postanowienia art. 2 ust. 1, art. 25 i art. 32 Kodeksu Etyki Reklamy oraz art. 4 i art. 5 pkt 10 Karty Ochrony Dzieci w Reklamie.

 

Art. 2

1. Działania objęte postanowieniami Kodeksu będą wykonywane z należytą starannością, zgodnie z dobrymi obyczajami, prowadzone w poczuciu odpowiedzialności społecznej oraz zgodnie z zasadami uczciwej konkurencji.
2. […]

 

Art. 25

Reklamy skierowane do dzieci lub młodzieży muszą uwzględniać stopień ich rozwoju oraz nie mogą zagrażać ich fizycznemu i psychicznemu dobrostanowi lub dalszemu moralnemu rozwojowi.

 

Art. 32

Przepisy zawarte w art. 22-31 stosuje się odpowiednio również do reklam, które nie są bezpośrednio skierowane do dzieci, jednak dzieci są ich odbiorcami ze względu na formę oraz miejsce i sposób prezentowania reklam. Dotyczy to w szczególności reklam emitowanych w telewizji w sąsiedztwie audycji dla dzieci, reklam wyświetlanych w kinach przed seansami filmów dla dzieci oraz reklamy zewnętrznej.

 

Art. 4 Karty Ochrony Dzieci w Reklamie

Sygnatariusze Karty deklarują dołożenie najwyższej staranności, aby w przekazach reklamowych adresowanych do dzieci oraz w przekazach reklamowych, które nie są bezpośrednio skierowane do nich, jednak ze względu na formę, miejsce i sposób ich prezentowania dzieci są ich odbiorcami, nie pojawiały się treści mogące wpływać negatywnie na ich rozwój.

 

Art. 5 Karty Ochrony Dzieci w Reklamie

Sygnatariusze Karty, pozostając w zgodności z zapisami art. 16b ust. 2-5 ustawy o radiofonii i telewizji, deklarują, że reklamy, których odbiorcami ze względu na treść, formę, kanał komunikacji i sposób ich prezentowania są dzieci, nie będą zawierać w szczególności:

[…]

10) przekazu, który pośrednio lub bezpośrednio posługuje się podtekstem seksualnym, w tym z użyciem żartów o charakterze seksualnym i ukrytego w tym aspekcie znaczenia poszczególnych słów, lub przedstawia fałszywy obraz seksu i relacji seksualnej wyłącznie jako elementu zabawy i rozrywki;

[…]

 

Skarżona, w odpowiedzi na zawiadomienie Związku Stowarzyszeń Rada Reklamy, przedstawiła stanowisko w sprawie w piśmie z dnia 22 czerwca 2026 r. Stanowisko to uzupełniła w wiadomości z dnia 28 czerwca 2026 r.

 

Skarżona wskazała, że materiał objęty skargą był fragmentem podcastu N69 o charakterze edukacyjnym. Nie stanowił reklamy produktu kierowanej do dzieci lub młodzieży, nie zawierał zachęty do zakupu, nie przedstawiał produktu przeznaczonego dla dorosłych ani nie był komunikatem handlowym mającym skłaniać osoby niepełnoletnie do działania zakupowego. Treść dotyczyła relacji, komunikacji w związku i możliwych trudności sensorycznych u osób dorosłych.

 

Jak podała Skarżona, N69 Podcast jest kierowany do osób pełnoletnich, a działania reklamowe prowadzone w Google Ads są ustawiane wyłącznie na użytkowników w wieku 18+. Grupy wiekowe poniżej 18 lat są wykluczane w zakresie, w jakim platforma pozwala zidentyfikować wiek użytkownika. Google i YouTube posługują się jednak również kategorią użytkowników o wieku nieznanym, obejmującą m.in. osoby niezalogowane lub konta bez przypisanych danych wiekowych. Jest to ograniczenie techniczne platformy, na które reklamodawca nie ma pełnego wpływu.

 

Skarżona podniosła, że anonimowy charakter skargi uniemożliwia zweryfikowanie wieku Skarżącego, ustawień jego konta, sposobu korzystania z platformy oraz rzeczywistych okoliczności wyświetlenia materiału. W jej ocenie brak tych informacji nie pozwala przyjąć, że materiał został wyświetlony osobie poniżej 18. roku życia w wyniku działań reklamodawcy.

 

Skarżona nie zgodziła się z twierdzeniem, że materiał był kierowany do dzieci lub młodzieży. Wskazała, że nie został opublikowany w kontekście treści dziecięcych, nie wykorzystywał bohaterów dziecięcych, animacji, języka dziecięcego ani mechanizmów zachęcających dzieci do interakcji. Był fragmentem rozmowy edukacyjnej przeznaczonej dla dorosłych odbiorców.

 

Zdaniem Skarżonej sama obecność tematyki relacyjnej lub seksualnej w materiale edukacyjnym dla dorosłych nie oznacza naruszenia zasad etyki reklamy. Przekaz nie miał charakteru obscenicznego, wulgarnego ani sensacyjnego, lecz zwracał uwagę na znaczenie rozmowy, granic, komunikacji partnerskiej oraz trudności sensorycznych wpływających na relacje osób dorosłych.

 

Skarżona uznała, że nie doszło do naruszenia art. 2 ust. 1, art. 25 ani art. 32 Kodeksu Etyki Reklamy, jak również art. 4 i art. 5 pkt 10 Karty Ochrony Dzieci w Reklamie. Zadeklarowała dalsze stosowanie dostępnych ograniczeń wiekowych i weryfikowanie ustawień kampanii dotyczących tematów relacyjnych i intymnych. Wniosła o nieuwzględnienie skargi.

 

W wiadomości z dnia 28 czerwca 2026 r. Skarżona dodatkowo wskazała, że anonimowe zgłoszenie oparte – w jej ocenie – na nieweryfikowalnych zrzutach ekranu może naruszyć reputację budowaną przez lata oraz dobre imię osoby odpowiedzialnej za realizację programu. Ponownie podkreśliła brak możliwości ustalenia ustawień konta użytkownika, deklarowanego na nim wieku, ustawień urządzenia i rzeczywistych okoliczności wyświetlenia materiału.

 

Skarżona zwróciła się o zaprzestanie dalszej weryfikacji i procedowania sprawy z uwagi na niepełny i nieweryfikowalny – jej zdaniem – materiał. Wskazała, że dalsze prowadzenie postępowania może negatywnie wpływać na jej dobre imię, reputację działalności oraz zaufanie do edukacji seksualnej. Podtrzymała, że działalność kanału ma charakter edukacyjny i odpowiedzialny, a działania reklamowe są kierowane wyłącznie do osób pełnoletnich.

 

Zespół Orzekający ustalił, co następuje.

 

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżony materiał miał formę krótkiego nagrania opublikowanego w serwisie YouTube Shorts. Nagranie trwało około 35 sekund. Data emisji wskazana przez Skarżącego to dzień 12 kwietnia 2026 r., w godzinach wieczornych.

 

Nagranie przedstawiało dwie dorosłe kobiety rozmawiające przy mikrofonach w studiu podcastowym. W materiale widoczne były oznaczenia N69, a jedną z rozmówczyń przedstawiono jako Magdalenę Daniłoś. Materiał dotyczył zaburzeń sensorycznych u osób z ADHD w kontekście życia seksualnego i komunikacji partnerskiej.

 

Wypowiedzi rozmówczyń były prezentowane również w formie napisów ekranowych.

 

Oznaczenia N69 identyfikowały studio i projekt podcastowy, w ramach którego prowadzono rozmowę.

 

Zespół Orzekający zważył, co następuje.

 

Zespół Orzekający (dalej także: „ZO”) postanowił skargę odrzucić z uwagi na okoliczność, że nie podlega ona rozpatrzeniu przez KER na podstawie Kodeksu Etyki Reklamy.

 

Zgodnie z art. 3 lit. a Kodeksu Etyki Reklamy reklamą jest przekaz zawierający w szczególności informację lub wypowiedź, zwłaszcza odpłatny lub za wynagrodzeniem w innej formie, towarzyszący czyjejkolwiek działalności, mający na celu zwiększenie zbytu produktów, inną formę korzystania z nich lub osiągnięcie innego efektu pożądanego przez reklamodawcę, z wyłączeniem działań public relations. Do reklamy zalicza się również promocję sprzedaży, oferty kierowane do odbiorców za pomocą marketingu bezpośredniego lub sponsoring, a także elementy identyfikacji wizualnej oraz przekaz, o którym mowa w zdaniu poprzednim, udostępniony w sieci Internet na serwerze www lub w mediach społecznościowych i innych miejscach mających na celu jego dotarcie do odbiorców; w sytuacji, w której odbiorcą reklamy jest konsument, oceny reklamy dokonuje się w oparciu o model przeciętnego konsumenta.

 

W ocenie ZO skarżony materiał nie stanowił reklamy w rozumieniu powyższego postanowienia. Był autonomicznym fragmentem rozmowy o charakterze edukacyjnym, dotyczącej trudności sensorycznych, życia seksualnego osób dorosłych i komunikacji w relacji. Nie prezentował produktu lub usługi ani nie zawierał elementów oferty handlowej, zachęty zakupowej lub innego komunikatu wskazującego na zamiar zwiększenia sprzedaży bądź korzystania z produktów.

 

Samo zamieszczenie materiału na kanale oznaczonym nazwą N69 oraz obecność oznaczeń identyfikujących studio i podcast nie przesądzały o reklamowym charakterze przekazu. Oznaczenia te wskazywały źródło materiału i projekt, w ramach którego prowadzono rozmowę. W kontekście całego nagrania nie pełniły funkcji odrębnego komunikatu promującego ofertę handlową.

 

ZO miał na uwadze twierdzenie Skarżącego, że marka N69 prowadzi sklep z produktami erotycznymi. Okoliczność ta nie może jednak sama w sobie nadawać charakteru reklamowego każdej treści edukacyjnej lub redakcyjnej publikowanej w ramach projektu prowadzonego przez ten sam podmiot. W skarżonym nagraniu nie zamieszczono odniesienia do sklepu internetowego, jego asortymentu ani możliwości dokonania zakupu.

 

Na marginesie – materiał zgromadzony w sprawie nie potwierdzał również twierdzenia, że nagranie zostało zaprezentowane w bezpośrednim sąsiedztwie treści skierowanych do dzieci lub młodzieży.

 

W konsekwencji ZO uznał, że skarżony materiał nie podlega kognicji KER. Z tego względu ZO nie dokonywał merytorycznej oceny zarzutów dotyczących naruszenia art. 2 ust. 1, art. 25 i art. 32 Kodeksu Etyki Reklamy ani art. 4 i art. 5 pkt 10 Karty Ochrony Dzieci w Reklamie.

 

Mając na względzie powyższe, Zespół Orzekający, na podstawie art. 49 lit. a Regulaminu Rozpatrywania Skarg, postanowił skargę odrzucić.

 

Zdania odrębne

 

Brak.

 

Zgodnie z pkt 58 Regulaminu Rozpatrywania Skarg Strony mogą odwoływać się od Uchwały Zespołu Orzekającego w terminie dziesięciu dni od doręczenia Uchwały. Podstawę odwołania mogą stanowić wyłącznie nowe fakty i dowody nieznane Zespołowi Orzekającemu w dacie podjęcia Uchwały, od której Strona wnosi odwołanie.